Öz Dünyam

Qələbə.

Fərqi yoxdu yaxınsan ya uzaq. Birdən-birə o an olur: kiminsə ya kimlərinsə necə dəyərli olduğunu anladığın an…

Zamanın dayandığı an. Başa düşə bilmirsən olduğun reallıqdır yoxsa fantaziya, beyninin oyunu. İnsanlar da yox olur sanki. Bir sən, bir də sənin dünyan qalır. Bu donmuş zaman kəsiyində nə qədər vaxtın var? Bilmirsən. Bilməkdən qorxursan. “Reallıqdan qaçmaq” buna deyirdilər?..

Fikirlər dağılır. Qoy dağılsın. Hərəsi bir yana dağılışsınlar eləcə. Qalmasınlar, dayanmasınlar. Beyinin heç nə düşünmədiyi o an gəlsin.

Nəfəs. Boşluq. Qələbə.

Bəzən..

Qarşımdakı divarda bir nöqtə seçib, saatlarla ona baxa bilirəm. Heç zamanın necə keçdiyini belə başa düşmədən, anlamadan.

Hər yoldan keçəndə eyni cizgiləri axtarıram. İstər yerişi, istər gülüşü, ya baxışı, bəlkə də sadəcə geyindiyi köynək.. hər dəfə nəsə onu xatırlada bilir.

Ətrafdakıların nə düşünəcəklərinə tüpürüb var gücümlə onun adını qışqırmaq istəyirəm. Bəlkə eşidər deyə..

Əlacsızlıq, hər yerdə, hər dəqiqə. Hərdən gücsüzlük, keçmişi buraxa bilməmək hissi, növbəti addımı ata bilməmək, ya da atmaq istəməmək hissi..

Darıxıram bəzən. Sadəcə bircə dəfə kobud qollara, bir isti qucağa ehtiyyac olur. 

Nə olar, heç olmasa bir gün hamıdan xoşbəxt olardıq. Heç kəs də bilməzdi, balaca sirrimiz olardı bu. Sonra da sadəcə şəhərdə göz-gözə gələndə gülümsəyərdik bir birimizə..

Darıxmışam.. çox darıxmışam…

The feeling.

You know the feeling?
..when it hurts so bad that you can’t even cry because of the pain.
..or when every single song is so overwhelming that you don’t even notice that it has been replaying for the 100th time already. It just takes you with itself.
..or even when the life kind of pauses for you. All of you family and friends are always there, but you can’t see them. You can’t even talk to them anymore because you feel like you are already so annoying with your broken-hearted story.
..when it turns out like you are so down that you just give up. On everything. Every single thing in this life. And kinda life itself, probably.
..when you can’t even fake a smile anymore. You are just wearing that awful face 24/7.
You know the feeling when you wait for a specific person to reenter your life? And you’d give everything and do everything just to be near that person? Or have one more night or just one more hug?
It’s like before death. You want to have your last breath. You need it. You can’t be comforted without it.
And what if it doesn’t come for you?..

understanding.

Now i understand. I need you. And i also understand that things will never be the same again. I convince that i was the wrong one. Too bad, words can’t change anything. I just need a time machine and a tight warm hug from you. That’s it.